Pin It

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος.

Η επιλογή της Γιάννας Αγγελοπούλου για τον συντονισμό της διοργάνωσης των εκδηλώσεων για τα διακόσια χρόνια από την Επανάσταση του 1821 «κλώτσησε» σε αρκετούς. Όμως, βάζοντας στην άκρη συναισθηματισμούς και ιδεολογικό εγωισμό, η κίνηση μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη και πολλαπλά σκόπιμη.

Από τη μία, διότι η Γιάννα ξέρει από διοργανώσεις με εθνικό χρώμα: Οι Ολυμπιακοί του 2004 είναι ένα αδιαμφισβήτητο success story – από τα ελάχιστα της νεότερης Ελλάδας – και οι αιτιάσεις, ότι δήθεν χρεωκοπήσαμε από το κόστος των αγώνων, είναι αστείες. Η «mrs G» έχει εμπειρία, διεθνές κύρος, ικανότητα, άρα είναι κατάλληλη για τη θέση. Κι από την άλλη, διότι το παρελθόν φλερτ της με τον ΣΥΡΙΖΑ συνιστά, ακριβώς, λόγο για τον πολιτικό της «επαναπατρισμό». Κι εδώ αξίζει να δει κανείς το πράγμα λίγο αναλυτικότερα.

Είναι γεγονός, ότι η «μεγάλη κυρία» του 2004 απεδείχθη κάπως αφελής. Με οδηγό την προσωπική της στενή φιλία με τον πρόεδρο Κλίντον και γνώμονα την υποστήριξη των Αμερικανών Δημοκρατικών στον ανερχόμενο, τότε, ΣΥΡΙΖΑ, ασχολήθηκε όντως με το κόμμα των ολοκληρωτιστών-οπορτουνιστών. Έτσι, υπό τη γοητεία μιας ηγεσίας που έλεγε στον καθένα ό,τι ήθελε να ακούσει, ίσως και από οικογενειακές της επιρροές, ενίσχυσε από το 2012 την πορεία της αριστεράς προς την εξουσία.

Έγινε η πρώην βουλευτής Α Αθήνας της ΝΔ συριζαία ή αριστερή; Όχι. Περισσότερο μάλλον πίστεψε ότι θα μπορούσε και στην Ελλάδα να δημιουργηθεί ένας νέος, αστικός πόλος «προοδευτικών-δημοκρατικών» καταβολών, που θα εξυπηρετούσε μαζί εθνικά και διεθνή συμφέροντα. Τελικά, φάνηκε στην πράξη ότι τίποτα το αστικό και ωφέλιμο για τον τόπο δεν χωρά στη συνείδηση σταλινικών και αναρχολάγνων. Και μαζί με τη Γιάννα – ας είμαστε ειλικρινείς – απογοητεύθηκε η μισή Ελλάδα. 

Όποιος, όμως, ξέρει τη Γιάννα Αγγελοπούλου, γνωρίζει επίσης ότι, με τον ίδιο τρόπο που εμπιστεύεται με την καρδιά της, χάνει και την πίστη της όταν βλέπει ότι την εξαπατούν. Έτσι, μετά το – εξευτελιστικό για τον Έλληνα πρωθυπουργό – Clinton Global Initiative του 2015, και αφού ο Τσίπρας κατέστησε σαφές δια των πολιτικών του επιλογών ότι η πατρίδα μόνο ζημιώνεται από αυτόν, η στήριξη της πρώην Προέδρου του ΑΘΗΝΑ2004 προς την απελθούσα κυβέρνηση ήρθη άρδην, σε βαθμό που το 2017 ακολούθησε η μικροπρέπεια από τα κυβερνητικά καλόπαιδα της de facto αφαίρεσης της ιδιότητάς της ως Πρέσβειρας εκ Προσωπικοτήτων.

Η κα Αγγελοπούλου, εντούτοις, έχει αποδείξει πόσο ικανή είναι. Πρέπει μήπως, ελέω μιας λάθος επιλογής, να αποκλειστεί εφεξής από δημόσια λειτουργήματα όπου μπορεί να προσφέρει; Όχι. Όπως δεν πρέπει να γίνει με καμιά Ελληνίδα και κανέναν Έλληνα, που δεν είχε τα αντανακλαστικά να αντισταθεί στο μαγικό φίλτρο του τραγικού και ξενοκίνητου Αλέξη. Αντίθετα, ήρθε η ώρα να αποστερήσουμε τον απαξιωμένο, πια, πρώην πρωθυπουργό, από κάθε έρεισμα, πάτημα και δίκτυο, εντός και εκτός Ελλάδος.

Αυτό είναι το κυρίαρχο ζήτημα και στοίχημα πίσω (και) από την επιλογή της Προέδρου της επιτροπής «Ελλάδα 2021». Το πώς η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, που επιτέλους πραγματώνει τη στρατηγική συμμαχία κέντρου και δεξιάς, οφείλει τώρα να κινηθεί μεθοδικά, αποψιλώνοντας τον αντίπαλο από τις κοινωνικές, επιχειρηματικές και διεθνείς προσβάσεις του. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να μην ξανασηκώσει κεφάλι ποτέ. Κι αυτό δεν θα γίνει με ρεβανσιστικές επιλογές που τον συσπειρώνουν.

Ναι, σε ορισμένα θέματα, όπως αυτό της μακεδονικής ταυτότητας, ο ΣΥΡΙΖΑ έβλαψε την πατρίδα με τρόπο εγκληματικό και ανεπίδεκτο επιστροφής. Ναι, γύρω από τον πυρήνα των νεομαρξιστών-κρατικοκαπιταλιστών συναθροίστηκαν παράσιτα σωρό. Και ναι, αυτά καμιά θέση δεν έχουν στην ανόρθωση του τόπου. Ούτε θέλουν, άλλά ούτε και μπορούν να είναι χρήσιμα. Όμως, εκείνοι που δεν ευνόησαν τον ΣΥΡΙΖΑ με γνώμονα το προσωπικό κέρδος, εκείνοι που έπαιξαν κι έχασαν, δεν γίνεται τώρα να είναι απέναντι. Για λόγους ηθικούς, όσο και πολιτικούς.

Κάθε φορά που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξενίζει τους «σκληρούς» του κόμματός του με επιλογές από μη παραδοσιακούς χώρους υποστηρικτών της ΝΔ, ας θυμόμαστε αυτό: Η στρατηγική του πρωθυπουργού πριονίζει, λίγο-λίγο, το κλαδί του απατεώνα προκατόχου του, μέχρι την τελική εξαφάνιση της ριζοσπαστικής αριστεράς από το προσκήνιο της εξουσίας. Βαδίζοντας σε τεντωμένο σχοινί, συναρμόζοντας τον σεβασμό στο εθνικό φρόνημα με τον φιλελεύθερο προοδευτισμό, αυτό επιδιώκει. 

Αυτό είναι το στοίχημα. Να φτάσουμε στις επόμενες κάλπες και πλέον ο Αλέξης Τσίπρας και οι κολαούζοι του να είναι γυμνοί από πολιτικό αφήγημα, λαϊκή και άλλη, «άνωθεν» στήριξη. Η Νέα Δημοκρατία να είναι το πολυσυλλεκτικό κόμμα της ελληνικής υπερηφάνειας και της κοινωνικά δίκαιης αποτελεσματικότητας, η μία και μόνη παράταξη εξουσίας στον τόπο. Η επιλογή της Γιάννας Αγγελοπούλου για το 2021, εκτός του ότι εγγυάται αποτέλεσμα, είναι ακόμα ένα βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.